Unha nova persoa (Relato)

Día de entroido pola mañá, Carme estaba preparando o seu disfraz, ía ir disfrazada de morte aos desfiles, estaba feliz, porque era a primera vez que ía participar nunha comparsa, e polo tanto a primeira vez que desfilaría, e tiña moito medo de que se lle esquecese a coreografía.

Recibiu a chamada dos seus compañeiros de comparsa, que apurara, que xa estaba chegando un pouco tarde, ela vestiu o seu disfraz, e derrepente, quedou todo a escuras. Intentouse achegar as paredes, pero xa non había paredes, era o valeiro. Non comprendía o que estaba pasando ata que alguén ou algo lle tocou no cabelo.

Era unha figura humana, pero que resplandecía e non tiña rostro,pero sí podía falar, e dixolle. Sei que che da igual o que pasa no mundo, que moitas veces a túa humildade brilla pola súa ausencia, e que so te preocupas por ti, meteste cos animais e queixaste de que os inmigrantes son un veneno,así que vamos dar un paseiño. 

Colleuna da man e volveu a claridade, pero xa non estaban na súa cidade, estaban nunha cidade destruída, había explosións e víanse nenos chorando e como buscaban desaparecidos de entre os escombros. Ao momento aquela imaxe desapareceu e apareceu outra, a dun poboado de casas rudimentarias. Nese poboado había dous grupos, un que saía a buscar comida e outro que cuidaba ao resto do grupo, alí os nenos estaban desnutridos e ninguén había para cuidar desas persoas en África. 

Da seguinte imaxe sorprendeuna que xa non había nada máis que cinzas, había animáis calcinados, coma moitas casas e espazos naturais desaparecidos, ela preguntou se estaban no Amazonas ou en Australia, ao que a figura respondeu:podería ser perfectamente, pero para ver isto non fai falla saír da túa terra, Galicia. 

Despois disto volveu a súa habitación, e a figura dixolle :espero que aprendeses algo con esta viaxe, que non só importas ti, hai moitas máis cousas e problemas máis importantes que non saber que roupa poñerse, por onde saír de festa ou presumir de vida. Estas persoas e animáis están nunha situación límite en todo o mundo, e ninguén fai o minimo por axudarlles, espero que aprendeses a lección. 

Despois de desaparecer a figura viu o seu disfraz e pensou que ía chegar tarde, pero a realidade é que só pasara un minuto, pero despois de ver aquilo non quería disfrazarse de morte. Chegou sen disfrazar, e os seus compañeiros preguntaronlle o porqué, ao que ela respondeu que vira cousas que a fixeran cambiar e aprender unha lección.