Adeus Rural (Relato)

Camiño polas rúas dunha vila, despois de vir da festa do pobo. As rúas estan baleiras, sopra un vento frouxo con sensación de tristura, un silencio profundo só acompañado polo piar dos piscos (paxaros). Cada paso resoaba polas rúas estreitas e tortuosas, o ambiente era pesado e triste, o ambiente dun pobo que dixo adeus a seuas habitantes, coma quen di, seus fillos.

En ningures estivera tan ben como naquel pobo, pero co avance do tempo todo foron problemas, estabamos lonxe de todo, e por moito que os políticos decían na televisión que todo estaba benx e se había algo que non xa o arranxarían, alí non se viu nada diso. A ambulancia tardaba media hora en chegar e logo unha hora para ir ao hospital, non hai escola, nin rapaces. Pero nun tempo si os oubo, e, mentres daquela os políticos prometían fixar poboación e emprego no rural, eles tiveron que marchar por gañar a vida.

O que si hai é casas rurais, con clientes de aires finos e un toque de soberbios que o veñen pasar ben e logo nas redes poñen ao pobo a parir, se se esforzan un pouco, denuncian ao galo por cantar. Pero non son todos así, moitos traen alegría, alboroto, felicidade, e deixas de ver o pobo como algo triste e pasas a velo con futuro. Esa sensación é curta, porque eles marchan, coma unha relación casual, e esa xente non quedará e o máis probable é que tampouco volvan.

Tampouco nos axudan os estereotipos de moitas persoas de cidade, que din que no monte so hai cabras, xente inculta e maleducada, desconfiada e que é todo moi feo. Estes son os que cren que o leite ven do super e a carne é fabricada artificialmente. Persoas de pel fina que lle dis algo e xa choran e seguramente máis incultos que calquera persoa de pobo. Despois, están todas esas persoas de cidade que respetan o pobo e eles son tamén moi respetables e admirables, demostran así que teñen cultura e criterio.

Eu son alguén, e a vez ninguén, o último habitante lexítimo destes tristes corredores que antes simbolizaban vida e hoxe están cubertos de morte, de animáis que tamén pereceron a espera de volver a ver seus donos, unha espera que nunca se produciu e agora será eterna para eles, estou afastado do mundo, con aire máis sano, con máis paz, incluso con maior coñecemento que moitas persoas de cidade que se cren superiores aos do pobo. Cando eu fine o pobo perderá ao seu último fillo, e perderase para sempre na prosperidade dos recordos, o vento soará as gaitas que tocaban nas súas rúas, no asfalto quedará escrita a sangue o saber popular dun pobo que caerá definitivamente no esquecemento.