Ir al contenido principal

Entradas

Un soño é máis que iso

Chamome Sara, vivo no norte de Lugo, na conarca da Mariña, unha terra fermosa, verde e inspiradora. Coma Irlanda, pero máis ao sul. Aquí vivo ben acompañada, coa miña parella e o meu coelliño Tambor. Sei que nun futuro, sen dubida, seguirei aquí, vivindo sexa como sexa, por moi complicada que me poñan a vida. Os días son paz, vou aos verdes montes, e escoito o que din as arbores, o seu siseo, movidas polo vento, os esquíos, as pombas, en definitiva, un paisaxe idílico e tranquilizador no que poder durmir mellor que en calquera cama. A primeira vez que conseguín ver, foi aquí, na praia, en Lugo, ata os 13 anos era case cega, non podía ver, pero grazas a moita axuda de moitas persoas a duns médicos incribeis logrei ver. Antes só imaxinaba, o mar, como ule, ule a tranquilidade, a vida, e soa, soa a deuses e vikingos, se escoitas ben, xuraría que ata os podes escoitar. Pois naquel momento, un 27 de abril, sacaronme aquela venda, que para min eran cadeas que prendían a miña alma e vin, core...

Entrevista a Brian Mackey

-When did your passion for music begin? Around age 5, I was interested in listening to my parents music .. Queen , Elton John And Billy Joel. So many styles of music had a strong impact on me musically What have you been working on during quarantine? I was working on a new song during quarantine Keep The World Alive Which was recorded remotely from New Jersey and with musician friends in Nashville.. It started out as a really simple project and so far has gained over 2 million plays on Facebook which was not expected and seems to be growing 🙏  —Do you have any new project? Yes I’ve recorded 13 new tracks which are in the post production phase and will be released this fall.. Super excited to share these!  -Who has influenced you the most in your career? This one is hard to answer because of so many influences merge together in my subconscious.. If I were to narrow down a few they would be . Jim Croce, The Eagles, Del Ametri , Billy Joel, Nirvana -What does music...

Como de superficiales somos hoy?

En la reflexión de hoy y tras el experimento de ayer, ha quedado claro una cosa, hay más personas dispuestas a juzgar a alguien por su físico, que por su personalidad y su trabajo. Personalmente, me importa una mierda lo que penseis de mi físico, lo que me importa es mi personalidad y mi trabajo, cosas que si puedo mejorar y cambiar. Que de verdad importan y que a mi entender es lo más importante en una persona. Quienes se importen más por un físico que por una personalidad o lo que ha hecho esa persona demuestran que lo artificial está ahí, un físico no te va a acompañar toda la vida, eso degenera con el tiempo, pero la personalidad, eso es otra cosa. Si solo te importa el físico y está por delante de todo estás demostrando que eres un o una superficial. Y por el experimento de ayer, es más fácil juzgar un físico que una personalidad. Aunque me haya resultado agradable el resultado final, no cambia que me importe entre poco y absolutamente nada la opinión que tengáis de mi físico, com...

El Amor es cosa difícil (Reflexión)

¿Y ese miedo a las relaciones?  Yo he estado en 5/6, la duda de una ahí es que no sé si contarla como tal, pero bueno, lo que quería decir es que no te va a comer nadie, ni a matar nadie, hay que caer muchas veces, y levantarse muchas veces hasta que conoces a la persona adecuada. No tengais ese miedo tonto y esos nervios que son tan inútiles cuando vas a conocer a alguien, porque solo te darán problemas y tendrás falta de autoestima para con esa persona.  Si encuentras a la persona perfecta a la primera o a la segunda se puede decir que eres alguien con suerte, con mucha suerte, porque esa suele ser la excepción, también es verdad, que por cuantas más relaciones pasas te pueden ocurrir dos cosas:o te vuelves un desconfiado o desconfiada, o ganas experiencia, que eso siempre viene bien.  Y no seas un crío o una cría y digas "no, yo no creo en el amor, solteritx para siempre" lo que demuestras así es que o has afrontado mal una ruptura y te hicieron daño o tienes miedo a ...

Welcome Mr. WRITER OF DREAMS

Hace ya un año que existe el nombre de Writer Of Dreams, pero que es en realidad? El nombre en realidad tiene mucho más que ver con EEUU que con el lugar de nacionalidad, que es España. El nombre surge después de la creación de una gran historia, y un gran personaje “catuxa” en un conjunto de relatos. La historia obtuvo 0 críticas negativas, y un gran apoyo en el exterior, sobre todo en USA. Debido a ese mayoritario apoyo extranjero que era mucho mayor que el nacional sentí que le debía más a los extranjeros que a los de aquí, y un comentario me inspiró “esta historia es como un sueño” De ahí nace Writer Of Dreams, un placer que sea en inglés, porque a pesar de escribir en castellano y gallego, mi sustento es basado en otro país y otro idioma. A partir de ese momento seguí creando y la audiencia internacional siguió creciendo hasta un 76% de la total. A partir de ahí surgieron más iniciativas y el canal “HAPPS TV” comenzó a buscar a los mejores comunicadores de cada país, con la cualid...

Entrevista a María Reimóndez

Como descubriche teu amor polas letras?  Imaxino que, como moita xente, lendo. A escrita sen lectura non ten sentido. Tamén escoitando historias, sobre todo por parte da miña familia paterna, que é da zona dos Ancares. -cales son os libros que escribiche cos que máis te identifícas?  Realmente non escribo libros para identificarme con eles. Resúltame complicado contestar a esta pregunta. Interésame contar historias que fagan pensar, que conmovan e que ofrezan espazos ao que polo de agora quedou nas marxes do canon literario. Dentro diso cada historia é un mundo e aínda que todas parten de min, procuro que as protagonistas -quitando os casos moi contados nos que escribín algo de tipo autobiográfico- teñan a súa propia vida e abofé que paso abondos traballos para que iso así sexa. Procuro ser moi minuciosa na creación das personaxes. -Algún novo proxecto en fase de creación?  Non me gusta moito falar de proxectos que aínda non están rematados pero acabo de publi...

A lenda do último día

Era un ano de secaño, as colleitas non foron adiante en todo o ano xa que, de xaneiro a decembro só chovera un día,o día de san xoan, e non foi unha choiva moi abundante. Ante aquela situación os gobernos non sabían que facer, non había auga, nin comida para os animais, que xa comezaran a morrer, o calor non se podía soportar, día tras día. Os prados, os montes e as arbores eran color amarillento, o color do deserto e da súa morte, as fontes xa facía meses que non tiñan auga e os ríos case non existían,incluso o Miño estaba nas últimas. Non podían soportalo máis e decidiron xuntarse máis de mil persoas de todos os concellos no Courel, levaban cada un un animal, e alí aquela noite os sacrificaron todos e votaron o sangue ao río máis cercano. Despois aquela noite todos voltaron as súas casas, esperando a que o milagre ocorrese. Esperaron un día, e outro, pasaron varios meses e chegou a noite de san xoan, coma todos os anos, fixeronse as cacharelas, en aldeas, en cidades e nas praias, p...