Ir al contenido principal

El experimento de Milgram , lo que una persona puede llegar a hacer si se lo ordenan.

Hay una pregunta que siempre nos hacemos cuando vemos atrocidades en la historia:

“¿Cómo pudo pasar esto?”
“¿Cómo pudo gente normal hacer cosas así?”

Tendemos a pensar que quienes cometen actos extremos son diferentes.
Más fríos. Más crueles. Más peligrosos.

Pero un experimento cambió por completo esa idea.

Lo llevó a cabo el psicólogo Stanley Milgram en los años 60, poco después de los juicios a criminales de guerra de la Segunda Guerra Mundial.

Y su objetivo era entender algo muy concreto:

 ¿Hasta qué punto una persona común obedecería una orden… aunque implique hacer daño a otra?


El experimento era aparentemente sencillo.

Se reclutaban personas normales. Gente corriente.

Trabajadores, padres, vecinos… como cualquiera de nosotros.

Se les decía que iban a participar en un estudio sobre memoria y aprendizaje.

Nada sospechoso.

A cada participante se le asignaba el papel de “profesor”, mientras que otra persona —en realidad un actor— hacía de “alumno”.

El alumno se sentaba en otra habitación, conectado a una máquina.

Y el profesor tenía delante un panel con botones que supuestamente administraban descargas eléctricas.

Cada vez que el alumno fallaba una respuesta, el profesor debía aplicar una descarga.

Y cada fallo aumentaba el voltaje.

Al principio, las descargas eran leves.

Pero poco a poco subían:

45 voltios.
90.
150.
300…
hasta niveles marcados como “peligro: descarga severa”.

Lo inquietante no era el aparato.

Era lo que pasaba durante el proceso.

El alumno —el actor— empezaba a quejarse.

Luego gritaba.

Luego suplicaba parar.

En algunos momentos, decía que tenía problemas del corazón.

Y finalmente… dejaba de responder.

Silencio.

Como si hubiera perdido el conocimiento.

Y aun así, el experimento continuaba.

Porque había una figura clave en la sala:

Un investigador, con bata blanca, que representaba la autoridad.

Y cuando el participante dudaba, decía frases como:

“Continúe, por favor”
“El experimento requiere que siga”
“No tiene otra opción, debe continuar”

Sin gritar.
Sin amenazar.
Solo con autoridad.

 LO QUE OCURRIÓ

Antes del experimento, se preguntó a expertos qué creían que pasaría.

La mayoría pensaba que casi nadie llegaría a niveles altos.

Que la gente se negaría.

Que la moral individual frenaría el proceso.

Pero ocurrió lo contrario.

 Más del 60% de los participantes continuaron hasta el nivel máximo de descarga.

Hasta el punto en el que creían que podían estar causando un daño grave… o incluso la muerte.

Y no eran personas malvadas.

Eran personas normales.

Muchos estaban incómodos.
Nerviosos.
Sudaban. Dudaban.

Pero seguían.

Y aquí es donde todo se vuelve incómodo de verdad.

El experimento no demuestra que las personas sean crueles.

Demuestra algo más inquietante:

👉 Que en determinadas condiciones… cualquiera puede desconectar su responsabilidad personal

Cuando una autoridad asume el control, muchas personas dejan de verse a sí mismas como responsables de sus actos.

No están “haciendo daño”.

Están “siguiendo órdenes”.

Y eso cambia todo.

Porque la historia está llena de momentos donde esto ha ocurrido a gran escala.

No por monstruos.

Sino por gente común… en sistemas que normalizan la obediencia.

Así que la próxima vez que pienses:

“Yo nunca haría algo así”

haz una pausa.

Porque la pregunta real no es esa.

La pregunta es:

¿En qué contexto…
con qué presión…
y bajo qué autoridad…

podrías empezar a justificarlo?

Porque a veces, lo más peligroso no es la maldad.

Es la obediencia sin cuestionar

Comentarios

Entradas populares de este blog

Entrevista a Guido Álvarez Parga

En que proxectos colaboras na actualidade? Dende o mes de xaneiro estou integrado na Lug Open Factory (na rúa Pintor Corredoira), desenvolvendo un proxecto persoal relacionado co turismo. Alí colaboro ca xente do coworking, nas actividades do centro, no proxecto Atlantic Hubs, e sobre todo cos compañeiros da incubadora de ideas.  Para o mes de setembro teño tres propostas de traballo moi interesantes e agora estou en proceso de reflexión sobre que decidir. Como sabes, tamén colaboro en radio e en prensa escrita. En que xornais podemos lerte? Dende o 2013 en Galicia Confidencial, e dende este ano tamén en Lugo Xornal e no diario El Progreso. Tes algún blogue propio? Teño un sitio web persoal no que comparto os artigos que escribo para os xornais nos que colaboro, os programas de radio nos que participo, e en xeral todo tipo de reseñas sobre o meu traballo e proxectos nos que estou inmerso en cada momento. O enderezo é  www.guidoalvarezparga.com Como comezou o teu i...

Una mariposa en tu camino

 Hoy os venimos a traer la historia de esta curiosa página en la que puedes encontrar todo tipo de joyas relacionadas con la naturaleza. Podeis encontrarla en @bolboretas.no.caminho en Instagram y ver como efectivamente son piezas únicas y elaboradas a mano. Su último complemento lo podéis ver, la mascarilla? No, la mascarilla no va incluída, pero si el enganche de la mascarilla personalizado. Este podría ser un anuncio de la teletienda, pero no lo es, es una iniciativa de una estudiante, que, en estos tiempos difíciles ha decidido innovar y llevar a cabo este proyecto para poder estudiar lo que desea. Son muchos los proyectos que realizan los estudiantes para ganar algo de dinero, pero este es 100% natural y totalmente concienciado y ambientado en la naturaleza y una atención durecta y cercana por parte de los administradores de la página.

Entrevista a escritora Mercedes Queixas

Que ramas da cultura tocas ti? O meu traballo cultural céntrase na palabra literaria, ora como autora ora como Secretaria xeral da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega. Intentache outras actividades culturais? Interésanme todas as manifestacións e expresións culturais como espectadora, como interlocutora, como destinataria, mais non cheguei a exercer ningunha. Como te decribirías? Unha traballadora da palabra de noso que acredita en que o ensino e a cultura son radicalmente transformadoras para o necesaro avance da sociedade. Que supón para tí Galicia? Un xeito propio e irrenunciábel de ser e estar no mundo. Como surxiu o teu interese polo que fas? A curiosidade ten un papel moi importante en todo o que facemos. O encontro con persoas referentes tamén. A miña vocación como docente naceu xa no instituto precisamente grazas a profesorado referente para min. Á literatura e á escrita tam...