Ir al contenido principal

El lugar donde está prohibido morir y que ahora supone un peligro vírico.

Para entender por qué en Longyearbyen, en el archipiélago de Svalbard, “no puedes morir”… hay que empezar por algo clave: el suelo.

Allí no es tierra normal. Es permafrost, un suelo que permanece congelado todo el año. No es que haga frío… es que nunca se descongela del todo.

Y esto cambia completamente las reglas de la vida… y de la muerte.

Cuando una persona es enterrada en condiciones normales, el cuerpo se descompone. Las bacterias actúan, los tejidos se degradan, y el ciclo natural sigue su curso.

Pero en Longyearbyen, eso no pasa.

El frío extremo detiene casi por completo la actividad bacteriana.
Los cuerpos quedan congelados, intactos… como si el tiempo no avanzara para ellos.

Y aquí es donde todo se vuelve inquietante.

A principios del siglo XX, varias personas murieron allí durante la gripe española, una de las pandemias más devastadoras de la historia.

Fueron enterradas en ese suelo congelado… y quedaron allí, olvidadas durante décadas.

Hasta que, años después, un grupo de científicos decidió estudiar esos cuerpos.

Lo que encontraron fue impactante:

El virus seguía presente en los tejidos.

No completamente activo… pero tampoco desaparecido.

Era como si el pasado siguiera respirando, atrapado en el hielo.

Ese descubrimiento encendió todas las alarmas.

Porque planteaba una posibilidad real:
¿Y si esos virus antiguos pudieran reactivarse?

¿Y si enfermedades que ya no existen… pudieran volver?

A partir de ahí, la decisión fue clara:

En Longyearbyen, ya no se entierra a nadie.

Si alguien está gravemente enfermo, se le traslada fuera.
Si alguien muere allí, su cuerpo abandona la isla.

Porque en ese lugar, la muerte no significa desaparecer.
Significa quedarse… congelado en el tiempo.

Y ahora viene la parte que lo cambia todo.

Ese suelo congelado, el permafrost… ya no es tan estable como antes.

El cambio climático está haciendo que, poco a poco, empiece a descongelarse.

Y cuando eso ocurre… lo que estaba enterrado, vuelve.

No solo cuerpos.

También bacterias.
También virus.
También fragmentos de enfermedades que llevaban décadas, incluso siglos, atrapadas.

De hecho, en otras zonas del Ártico ya han aparecido brotes reales provocados por microorganismos liberados del hielo.

Es decir:

El pasado biológico del planeta… no está muerto.
Está esperando.

Y ahora, con el aumento de temperaturas, podríamos estar abriendo una puerta que lleva cerrada cientos de años.

Una puerta que conecta directamente con enfermedades que la humanidad ya había dejado atrás.

Así que la próxima vez que pienses en la muerte como un final…

recuerda esto:

En algunos lugares del mundo, ni siquiera morir garantiza que desaparezcas.

A veces, solo significa… que te quedas esperando.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Entrevista a Guido Álvarez Parga

En que proxectos colaboras na actualidade? Dende o mes de xaneiro estou integrado na Lug Open Factory (na rúa Pintor Corredoira), desenvolvendo un proxecto persoal relacionado co turismo. Alí colaboro ca xente do coworking, nas actividades do centro, no proxecto Atlantic Hubs, e sobre todo cos compañeiros da incubadora de ideas.  Para o mes de setembro teño tres propostas de traballo moi interesantes e agora estou en proceso de reflexión sobre que decidir. Como sabes, tamén colaboro en radio e en prensa escrita. En que xornais podemos lerte? Dende o 2013 en Galicia Confidencial, e dende este ano tamén en Lugo Xornal e no diario El Progreso. Tes algún blogue propio? Teño un sitio web persoal no que comparto os artigos que escribo para os xornais nos que colaboro, os programas de radio nos que participo, e en xeral todo tipo de reseñas sobre o meu traballo e proxectos nos que estou inmerso en cada momento. O enderezo é  www.guidoalvarezparga.com Como comezou o teu i...

Una mariposa en tu camino

 Hoy os venimos a traer la historia de esta curiosa página en la que puedes encontrar todo tipo de joyas relacionadas con la naturaleza. Podeis encontrarla en @bolboretas.no.caminho en Instagram y ver como efectivamente son piezas únicas y elaboradas a mano. Su último complemento lo podéis ver, la mascarilla? No, la mascarilla no va incluída, pero si el enganche de la mascarilla personalizado. Este podría ser un anuncio de la teletienda, pero no lo es, es una iniciativa de una estudiante, que, en estos tiempos difíciles ha decidido innovar y llevar a cabo este proyecto para poder estudiar lo que desea. Son muchos los proyectos que realizan los estudiantes para ganar algo de dinero, pero este es 100% natural y totalmente concienciado y ambientado en la naturaleza y una atención durecta y cercana por parte de los administradores de la página.

Entrevista a escritora Mercedes Queixas

Que ramas da cultura tocas ti? O meu traballo cultural céntrase na palabra literaria, ora como autora ora como Secretaria xeral da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega. Intentache outras actividades culturais? Interésanme todas as manifestacións e expresións culturais como espectadora, como interlocutora, como destinataria, mais non cheguei a exercer ningunha. Como te decribirías? Unha traballadora da palabra de noso que acredita en que o ensino e a cultura son radicalmente transformadoras para o necesaro avance da sociedade. Que supón para tí Galicia? Un xeito propio e irrenunciábel de ser e estar no mundo. Como surxiu o teu interese polo que fas? A curiosidade ten un papel moi importante en todo o que facemos. O encontro con persoas referentes tamén. A miña vocación como docente naceu xa no instituto precisamente grazas a profesorado referente para min. Á literatura e á escrita tam...